سوی سبز سیرت!

سلامی زیبا به طراوت گلهای آفتابگردان.

روز یکی از زیباترین لحظه های سالتون به خیر باشه.

بالاخره کلبه محبت اولین پست دومین بهار زمستانی خودش رو آغاز کرد.

چه چیزها که در روزهای ابری و آفتابی،بارانی و بهاری از یکدیگر آموختیم و باز هم گرد آمده ایم تا بیاموزیم.

.:عفو مایه عزت است،عفو کنید تا خدا شما را عزت دهد..:رسول اکرم(ص):.

 

*عاقل آنچه را که نیاز دارد یاد میگیرد در حالی که عاقل تر علاوه بر حال،آنچه را که احساس میکند در آینده نیز ممکن است بدان محتاج باشد می آموزد.

 

*اگر در نظر نامحرمان کوچک هستید مهم نیست،مهم این است که صبر،بزرگی تان را دو چندان میکند...چنان که عقاب بالهایش را میگشاید.

 

 

 

*نیمی از صورتت را در آینه بنگر،چرا روی تو سوی چندانی ندارد؟

تو شایسته نیستی که با خود چنین کرده ای؟

چنان کن که نگاهت مایه آرامش دیگران باشد و سخنانت دل نشین تر از همیشه.

 

*مدت هاست که دیگر صدای تپش قلبت را نمیشنوی؟

سالهاست نور پاکی که در کودکی هم بازی ات بوده تاریک شده؟

آیا برگهای زیر پایت خود را کنار میکشند تا مبادا صدای خش خش،ندای"صبوحُ قدوسُ"

شان را کم رنگ کند؟

با نگاه تو گل می ایستد و طوطی مضطرب؟...هجوم سیاهی روز را به تاریکی میکشاند؟

مرهم تو اینجاست...

از ته دل برای آنانی که روزی تو را آزرده اند طلب بخشش کن و از خدا یاری شان را بخواه.

آن موقع است که میفهمی چرا پرندگان پرواز میکنند و میشنوی آنچه دیگران نمیشنوند!

آری؛تجلی آن نور مطهر در دل تو دو چندان شده...تو شایسته ای...

پرواز کن..

پرواز...